Hai ocasións nas que vémonos co día plenamente ocupado en actividades que non están relacionadas directamente coa conservación e a restauración de hábitats. Aínda así non son tempo perdido, pois teñen a súa importancia. De feito, no caso de hoxe significaron un recoñecemento do noso traballo que nos motiva a continuar na mesma liña de actuacións en favor do noso patrimonio natural, liña que seguimos dende os nosos comenzos.
Falando con Suíza
Esta mañá mantivemos unha videoconferencia con Aptenia Foundation. Esta organización privada suíza, de carácter non lucrativo, ten como misión protexer e conserva-la natureza preservando a diversidade natural de plantas, animais, hábitats e paisaxes ó longo do planeta.
A súa coordinadora de proxectos estaba interesada en coñece-lo noso traballo, polo que na longa charla que mantivemos puidemos explicarlle a nosa visión sobre como hai que aborda-la conservación da natureza na nosa bisbarra, indicando as actuacións que estamos a realizar na súa práctica diaria.
O feito de que unha organización internacional experimentada valore a importancia do noso patrimonio natural, e a eficacia das nosas actuacións no seu favor, abre a esperanza dunha froitífera colaboración.
Un mestrado en espazos protexidos
Xa pola tarde citámonos en San Xulián de Vigo (Paderne) cun grupo de 22 persoas do «Máster en Espazos Naturais Protexidos». Este curso de posgrao ten como finalidade proporcionar unha formación avanzada nos aspectos científicos, técnicos e sociais da conservación destes espazos. Está convocado conxuntamente por tres universidades españolas (a Autónoma e a Complutense de Madrid, máis a de Alcalá de Henares) a través de FUNGOBE e coa colaboración de EUROPARC-España.
Ó longo da andaina seguindo o curso do río Mandeo até o lugar de Chelo (Coirós), e coa participación dun monitor do CEIDA, fomos explicando os valores naturais que alberga a zona de bosque do espazo natural protexido ZEC Betanzos-Mandeo e da súa contorna inmediata. Obviamente, tamén comentámo-los distintos problemas de conservación e o xeito en que estamos a abordalos a través da custodia do territorio. A nosa perspectiva serviulles de contraste con outros enclaves do territorio español, pois as peculiaridades da nosa bisbarra obrigan a enfoques disímeis. Un aspecto que sorprendeu moito, tanto a alumnos coma a profesores, foi a estrutura da propiedade, pois descoñecían o seu minifundismo extremo e canto chega a complicarnos as actuacións de conservación.
Esperamos que as nosas explicacións lles teñan servido a alumnos e a profesores para asumir as enormes diferenzas entre os distintos territorios e a necesidade de encarar dende distintos ángulos as potenciais solucións ós problemas de xestión, conservación e restauración, pois sempre deben estar adaptadas ás circunstancias locais.
